Leczenie kanałowe jest jednym z najpopularniejszych zabiegów, wykonywanych w ramach stomatologii zachowawczej. Przyjęło się używać również nazwy: endodoncja lub leczenie endodontyczne.

Najczęstszy scenariusz przedstawia się następująco – w wyniku zaniedbań higienicznych w obrębie jamy ustnej, niedoboru fluorków bądź spożywania pokarmów z dużą ilością cukrów dochodzi do rozwoju próchnicy. Bakterie niszczą coraz głębsze warstwy zęba, dochodząc ostatecznie do miazgi. Zainfekowana, obficie ukrwiona i unerwiona tkanka daje o sobie znać intensywnym bólem. Leczenie powinno odbyć się bez zwłoki nie tylko ze względu na nieprzyjemne odczucia czy niekorzystny efekt kosmetyczny, ale również przez wzgląd na poważne powikłania zdrowotne, np. infekcyjne zapalenie wsierdzia.

Właśnie w tym momencie wkracza stomatologia zachowawcza wraz z leczeniem kanałowym, które ma na celu usunięcie zapalenia miazgi, dezynfekcję oraz wypełnienie oczyszczonych kanałów specjalnymi tworzywami, najczęściej gutaperką.

Endodoncja składa się w uproszczeniu z 4 następujących po sobie etapów:

• opracowania korony zęba;

• usuwania miazgi;

• dezynfekcji;

• wypełnienia.

Opracowanie korony pozwala lekarzowi dostać się w głąb jamy zęba. Otwór musi mieć odpowiednio dużą średnicę, aby nie zniszczyć narzędzi używanych w kolejnych etapach zabiegu. W następnym kroku, dentysta przechodzi do usunięcia miazgi oraz oczyszczenia kanałów. Działa za pomocą długich, cienkich wierteł. Niszczy i ewakuuje zainfekowaną, zmienioną zapalnie tkankę. Cała operacja odbywa się w miejscowym znieczuleniu, więc nie ma obawy o ból. Po dezynfekcji środkami opartymi najczęściej na chlorze można przystąpić do wypełnienia. W tym celu najczęściej stosuje się gutaperkę, czyli naturalny materiał podobny do kauczuku. W tym miejscu kończy się praca endodonty. Pozostaje jedynie umówić się na wizytę kontrolną. Jeśli ząb był mocno zniszczony, warto pomyśleć o uzupełnieniach protetycznych.

W zależności od preferowanej przez stomatologa metody, całe leczenia można zamknąć w trakcje jednej lub dwóch wizyt.

Główną różnicą w obu podejściach jest żywotność miazgi. Postępowanie z wyboru obejmuje usunięcie żywej tkanki w znieczuleniu miejscowym. Przy takim rozwiązaniu lekarz jest w stanie ukończyć proces leczenia w trakcie jednej, chociaż długiej, wizyty (czas spędzony na fotelu dentystycznym wynosi zazwyczaj 1 - 2 godziny).

Na przestrzeni ostatnich lat, techniki i procedury endodoncyjne uległy znaczącemu rozwojowi. Szczególny postęp zawdzięczamy powszechnemu użyciu takich maszyn, jak mikroskop lub endometr.

Leczenie kanałowe pod mikroskopem należy do metod nowoczesnych i bezpiecznych. Dzięki odpowiedniemu powiększeniu, lekarz ma lepszą kontrolę nad wszystkimi działaniami w obrębie jamy ustnej. Skala mikro zapewnia dokładniejszą rewizję oraz mniejszą szansę na błąd lub pominięcie zmienionego zapalnie miejsca.